Bazen sen gitmezsin bir şehirden
Bir şehir gider senden
Dağını, denizini
Taşını, toprağını
Rüzgârını
Sokaklarını
Sokak lambalarını alır gider
Hatta ölü kelebekleri bile...
Kuşları, çiçekleri, çocukları bırak dersin bırakmaz
Bir başına koyup
Sapı kırık pas içinde bir hançerin ağzında
Terk eder seni
Bakışıp saatlerce ilk kez gördüğün bir acıyla
Tanışıp el sıkışırsın
Sarılırsın kokusunu içine çeke çeke
Genzinde acı tütün kokusu
Burnun sızlayarak
Gözlerin cinayet mahalinde unutulmuş kanıt
Ellerin daldan düşen üzgün, ürperen yaprak,
Dudakların ilanla aranan suçlu
Yüzün talan orman
Kalbin gidecek yeri olmayan mülteci
Ruhun yangında ilk kurtulamamış...
Öylece can çekişirsin kalabalık yalnızlıklar içinde

Bazen kalamazsın hiç bir yerde
Hiç bir yere ait olamazsın
Hiç bir yer sana ait olmaz
Yaşadığın evde yabancısın çoğu zaman
Ev gözünün içine içine bakar
Ne zaman gideceksin diye
Sen duvarları hangi umutlu renge boyamak istesen
Duvarlar senin gözlerini siyaha boyar
Elleriyle boğar seni
Devrilir hiç dokunmadan eşyalar
Kapı kendiliğinden aralanır
Bir ses dışarıdan çağırır seni
Bir ses ki (için) için!
Ceketin düşer askıdan
Ayakkabılarını yan yana görürsün
Ve istenmediğin yerde kalmanın
Kabahat olduğunu
Yolun olabildiğince açıktır
Yolun kucak kucak yalnızlık
Kendine bile gitmezsin
Kalamazsın kendinde çünkü
Ya kendine eksiksindir, ya fazla
Kendine ağır gelirsin
Sen seni taşıyamazsın belki de...

Yani gözün hep ardında kalır
Hevesin ruhsatsız fişek gibi içinde,
Hayalin eski sevdalar gibi hep yarım
Ve umudun tozlu yollar ardında...
Ama sen bir yerde kalamazsın
Ve hiç bir yer sende kalmaz

Ve bazen hayattan vazgeçmezsin
Hayat senden vazgeçer
Elini ayağını çeker senden
Ne halin varsa git gör der
Su eşkir
Ekmek küflenir
Ve hava satmaz seyyar satıcılar
Mesela,
Oturtursun karşına aklını, kalbini
Ve ruhunu
Dertleşmek istersin
Ya sana sırtını dönmüş üç yabancı görürsün
Ya üç azılı düşman
Senle doğdukları için bin pişman
Darılır bütün iklimler nedensiz
Yağmur yağmaz olduğun yere
Bahar gelmez
Güzün hüzün bile sana uğramaz
Bütün ateşli hastalıklar soğur
Öyle hissizleşirsin
Öyle içine göçersin
Ve bir karıncanın kulağına fısıldarsın usulca;
"Anne lütfen beni yeniden doğur!"

05. 09. 2019

S.U.

Serkan Uçar