..



şiir saati durmuş ilhâm üstünde
akrep
hep bu vakitler gelir usançlarıma-nedense

önemini yitiren insan mıydı
ben miyim yoksa ?
sınıf olarak aitliğim vardı bir ara

-’yaranmak’ içerden bakınca makuliyetçiydi gözleri
fakat
ne isaya ne musaya yaranırsın demişti sakıncası dilinde bir bilge

-’sevgiliye dönmek’ o kadar çok ki-yürek ister
aklımın yalnıza aldığı yüreğinin darlığı
canı varsa ! tüm sevgilimden kâlben ve fikren özür dilerim

çığlığıma şikayet itirazdan mürekkep-hokkasında
döş’eme tahtasında bulursun -can- ararsan’ dedim !

aslı ; insanlığın usandığı kendi varlığıydı..kendince
dünyanın başında ve ortasında yargıçlar savunmayı öldürmüşler
grafiti yazısında anonslanmış rengi ’yazgılar cansızdır’
yırtık mecaz çuvalına sığmamış insanlar diyar diyar

durmuş şiir saati
ilhâmların kırılmıştı kâlbi
hüzne kurulmuştu ritmi
görmüyordu kimseleri
cansız dünyamın iskelesi
caizdi tabiri
çürüyen yosunları şiirdeki gizemi
şimdi
yüreğimde O
batık bir gemi...







..