Zaman: Kuşların gagalarında hüzünle yuvalarına döndüğü bir gün soluğu
Mekân: Uzak bir şehrin çilekeş otogarı
Sahne Dekoru: Yeryüzüne kırgın ve siyah bir intihara hazırlanan ağlamaklı mavi gökyüzü
Oyuncular: - Az ilerdeki erguvan ağacının altında ıslanmış halde yatan köpek
- Güzün bahçesinde solan ve yılın ilk karını bekleyen son kırmızı gül
- Hasta kadın
- Hasta kadına âşık adam

Birinci Sahne

Adam:

Aşk
İçinde solgun sözcükler olan
Masum bir imgeydi
Dokun diye
Şiirine uzattığım

Kadın:

Şiirim kış kıyametleri
Nasıl dokunurdum
Masumluğunda büyüyen gül kokulu imgelerine
Ölmez miydi

İkinci Sahne

Adam

Gözlerime karanlıktan korkan çocuklar sığınırdı
Zemheriye taşan yalnızlığım mendilimdi
Ve sen gizlice o çocukların koynuna girip gözlerimde uyurdun
Sabah ise çocuklarla sen gitmiş olurdun
Söylesene
O mendille nasıl silerdim gözlerimi
Rüyalar hiç yalnızlıkla silinir mi

Kadın:

Bilirim
Gözlerine ne zaman baksam bir çocuk ağlardı
Senin ellerin çabuk üşür dokunamazsın yalnızlığa
Seherin zehrini iç çekişlerime sarıp
O mendille silerdim gözlerimin kanını
Ve sen uyurken
Nefesimle ısıtırdım ellerini

Üçüncü Sahne

Adam:
Kaçtıkça büyüyen acılar giydim
Büyüdükçe adına benziyordu zaman
Düşlerimi kuşlara sardım da ne oldu;
Kuşları düşlerinden vurdular

Kadın:

Biliyorum
Kırgınsın düne ve zamanın isini
Yüzümüzü yarım çocuk yapan aynalara
Benim adım eylül
Büyüdükçe ölüm
Sevdikçe hüzün

Dördüncü Sahne:

Adam:

Dönecek misin?
Geri gelecek misin?

Kadın:

Bilmiyorum