Artık çok yazmayacağım seni
sözlere hapsetmeyeceğim yüreğimi...
Gel ki;
sana söyliyeyim artık tüm hissettiklerimi
bakayım doya doya
bitiremeyeyim anlata anlata
yetmiyor çünkü şu kadarcık sayfa...
Gel! beni kurtar;
şu, kısacık zamana sığdırdığım
seni yaşama umûdumdan
gel beni kurtar...
Beni ömrüne
ömrümü yüreğine
yüreğimi kaderine bağla...
Gel! kördüğüm at bize
dolansın sevdamız birbirine
karışsın zamanlarımız...
ben sende durayım
Sen bende; dur-duraksız, öylece...
Ufacık bi` an da olsa
tutulsun kalsın ellerimizde
zaman denen kavram; kavramsızlaşsın
düşlerimize denk geldiği yerde...
Çünkü; ben sana nerede denk gelsem
durur gibi oluyor zaman
ben, o duran zamanın içine
bi` ömür sığdırıyorum
bi` bilsen...
bi’`görsen...
Sahi; gözlerin de vardı değil mi senin...
biliyorum;
bi` gün bi` yerde
tenha bi` köşede
yüreğime denk düşecek, bakışların
oracıkta, vurup bırakacaksın umutlarımı,
hissizce...
Biliyorum;
ne kadar söylensem de
beklesem de, özlesem de nafile...
Son hüküm; kesilir gözlerinde...
Yüreğinin hissettiği kadar
umutlarımın yaşadığı kadar...
Dahası;
dönülmez bir yol kadar
nasipten öteye
geçilmez kadar...
ve; son söz...
kaderindir karar...