SEN BANA BAKMA SEVDİĞİM

Sen bana bakma sevdiğim,
ben gülmem.
Öyle ki hissetmem;
bu yüzden mutlu da olamam.
Biraz da deliyim,
olması gereken kadar.
Yaşamı savururcasına severim.

Ağlamasını da başaramam,
mesela.
Aşina olmadığım sevdalara ağlamam.
Görenler,
duygu yoksunu olduğumu sanır.

Aslında değil sevdiğim;
Geçmişte bir volkan patladı içimde,
lavları kuruttu gözyaşlarımı.

Şimdilerde söndürürcesine akıtırım içime,
coşkun pınarlar gibi.
Sen gülmediğime bakma sevgili.

Bazen hissetmediğim de olur,
kendimden göçtüğüm anlar gibi.
Hissetmem sevginin kutsiyetini,
sarılmanın biz,
dokunmanın şefkat olduğunu hissetmem.
Geçmişte saran kollar,
kalbimi kırk yerinden kırdılar.
Bütün duygularım yara bere içinde,
nasırlar büyüttüm avuçlarımda.

Şimdilerde,
dokunuşun hazzından mahrum.
Sen hissetmediğime bakma sevdiğim.

Ben,
göremediğim,
yakalamadığım hiçbir ana,
kaçırdığım hiçbir espriye gülemiyorum.

Ben mutlu olamıyorum sevdiğim.
Mutluluk sözlerine inanmıyorum.
Oldukça uzak,
aşina olmadığım sözler bunlar.

Ben mutlu olursam;
tenine dokunduğum,
yüreğinde yer bulduğum,
ruhunda soyunduğum,
her anında yer bulduğumda olurum.

Sen benim gülmelerime,
ağlamalarıma,
hissetmelerime
ve hatta mutlu olamayışıma bakma.
Her kahkaham bir gözyaşı,
her ağlamam haksız gururdandır.

Sen bakma bana,
delidir bir yanım;
tabii ki olması gereken kadar.
Bazen hoyratça,
bazen mutluluğu savurduğum kadar deli.

Sen bakma sevdiğim,
ben ağlamayı,
gülmeyi,
hissetmeyi,
ve aşktan deli olmayı da senden öğrendim.

Sen var, akıllı ol;
ol ki sevmenin değerini bil.

Bakma bana,
sen mutlu ol.

Efkan ÖTGÜN