1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
839
Okunma
Havaya bakıyorum…
çocuklar gibi şen mavi bulutlara.
Bütün hüzünlerime, karamsarlığıma inat,
lanetli oluşuma rağmen geçen zamana,
yalnızlığıma, unutulmuşluğuma inat
tebessüm ediyorum sessizce…
Nerede hata yaptığıma değil,
nasıl kaybettiğimi düşünüyorum kalbimi.
Ve içimde ölen sevgiye inat
dört bir yana dağıtıyorum kederlerimi.
İçimdeki pislikleri etrafa saçıyorum,
bırakıyorum kendi hallerine;
gitsinler, boğulsunlar, kaybolsunlar
karanlıkların içinde.
Bütün geçmişimi atıyorum girdabın içine…
Saklandığım mağaradan dışarı çıkıyorum.
Kısık gözlerle güneşi selamlıyorum,
ışığının içime girdiğini hissediyorum.
Ölmediğimi anlıyorum.
Hâlâ sevebileceğimi düşünüyorum.
Hayata tutunabileceğime inanıyorum…
ve bekliyorum.
5.0
100% (6)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz