Öyle bir muhtaçtı ki çoşkuya bu kalp;
Bir damla umuttan güç alarak,
yürek duvarına güm-güm vurarak
bir gün şahlandı,
karamsızlıklar o gün geride kaldı.

Öyle bir kıraç ve çatlaktı ki bu toprak;
Bir damla suyun tadına kanarak
küsmüş tohum bile kabuğunu yardı,
hayatı sardı.

Öyle bir susamış ki bu kök-bu ağaç-bu yaprak;
Bir yağmur damlasından canlanarak
çiçeklendi-meyvalandı
doğaya vardı.

Öyle bir bıkmıştı ki;
"- Dır-dır da dır-dır!"
Hayata onca yıldır;
Bu insan-bu hayvan-bu bitki,
herşeyi yitip-bitip gitmişti
ama
başını sarınca bir damla
bir mart sonu, bir bahar kokusu,
dirildi,
çaresizlikleri sona erdi.
i
Öyle bir unutmuş ki gülmeyi bu dudak;
Onurlu çoğunluktan haklı bir zaferi tadarak,
bir damla göz yaşı saldı,
o gün o, kahkahalar atarak
umutlara bulandı.

Öyle bir
hasretmiş ki sevgiye şiir,
böylesi
akıl alası değil!