MEN İNSANAM BALAM

O Yezdan ki menem, balam;
ne sünni’yem
ne şii’yem,
ne Zerdüşti,
Alevi’yem,
men Ali’yem!

Boynum düzdür, eğilmezem.
Eğrilere Zülfikârım,
gözü karayam,
men deliyem!

Kerbela’da Hasan, Hüseyin’em.
Men insanam!

Fuzuli’de beyit beyit,
Taptuk Emre’de güzel öğüt,
Kal’da Kul Nesimi,
Mansur’un akan kanıyam men!

Elde asa, turda Musa;
Yahudi’de Üzeyir,
Hıristiyan’da İsa,
Meryem,
Müslüman’da Muhammed’em.
Men insanam!

Ta Adem’den beri;
Hacerül Esved Taşı,
Yiğitler yiğidi Zeyneb’em.
Men insanam!

Putperest’im!
Zerdüşt’üyem!
Müslüman’am!
Yahudi’yem! Kime ne?

Bir bedenim,
bir ruhum var.
Şaşır insan oğlu, şaşır;
Ruhum o bedeni taşır!

Vadem dolup öldüğümde;
Men toprağam.
Baştaşımda adım yazar, bilesen!
Gelir isen mene değil,
Hakka selam veresen!

Men;
Senin çözemediğin sır,
Yürekte sevgi,
Tanrı’da aşk.
Gel, toprağı eş de bak.

Men özümde bir balçığam!
Men İnsanam, balam,
men insanam!

Efkan ÖTGÜN