MİHRİ

Lacivert karanlığı bir gecede
iki el silah sesiyle irkildi köylü.
Hemen sonrasında
“ah” nidası duyuldu.

Koca köy sessizliğe bürünürken
sadece köpekler havlıyordu.

Hemencecik ayaklandı köylü;
sığırcık göçüymüşçesine bir uğultu,
ardı ardına eklenen bağrışmalar…

Fatma teyze çıka geldi
ve sordu:
— Ne oldu oğul ne oldu,
bu çığlıklar neyin nesi?

Düşüncesizlikten olsa gerek,
Ali dayı tereddüt etmeden:
— Mihri vuruldu Fato,
Mihri vuruldu Mihri!

Mihri,
oğluydu Fatma teyzenin.

Oracıkta yığılıp kalmıştı Fatma teyze.
Daha nice hayalleri vardı,
nice umutları Fatma teyzenin;
bir anda dünyası yıkıldı.

Mihri,
ölmüştü artık.
Ama Fatma teyzenin düşlerine darağacı kurulmuş,
şah damarına neşter vurulmuştu.

Celladı,
oyarak gözlerini Fatma teyzenin,
yanan yüreğine su çıkarmaya çalışıyordu.

Fatma teyze biliyordu;
nafileydi içe ağlayışları.
Çünkü her gün bin kere asılacaktı düşleri,
boğazına düğümlenecekti çığlıkları.

Mihri;
on yedisinde,
zıpkın gibi bir delikanlı…
İlk göz ağrısı,
son beşiği,
tek oğluydu Fatma teyzenin.

Üstelik de babasız büyütmüştü Mihri’yi.

Aşkı tek soluklu öykülerde yaşayan Mihri,
o gece de köyden bir kızla buluşmuştu.

Pusuda bekleyen ağabeyleri kızın;
derdest ederek Mihri’yi,
getirdiler köy meydanına.
Namluyu dayayarak Mihri’nin alnına
sordular son sözünü.

Mihri yalvardı;
— Açın gözlerimi!

Neyse ki dinlediler Mihri’yi.

Açıldı Mihri’nin gözleri.
Önce çevreye baktı Mihri;
kimsecikler yoktu.
Meydan sessiz
ve Mihri kimsesizdi.

Sonra uzatarak elini göğe Mihri,
— Son sözüm şu olsun, dedi:
“Bırakın bu sevdaya ay şahit olsun.
Sevmediysem yürekten Zeynep’i,
yıldızlar birer birer gözlerimden soyulsun.”

Kızın ağabeyleri dinlemedi Mihri’yi.

— Namus ulan, namus! dedi kızın ağabeyleri
ve öfkeyle çektiler tetiği.

Mihri;
oracıkta yığılıp kalırken,
mahcup bir edayla çekildi bulutların ardına ay.
Yıldızlar ürkerek soyuldu gözlerinden Mihri’nin
ve düştü toprağa kan.

Efkan ÖTGÜN