kalbini kafesimden çıkarıyorum bazen
bakalım atacak mı diye


sonra bir endişe
bir evham ki sorma gitsin


çıkarır çıkarmaz hoop yerine
ya kalbimsiz atarsa diye..


bakışlarından soyunduğum da oluyor bazen
ama utanıyorum,
kalabalığın içinde


zira çok şeffaf oluyorum o an
yalnızlığın içimde’


senden önce de ışıkları kapar
bir çift bakışın gece lambasını yakardım
uykudan önce


ama kimse göz fincanında aşk pişirip
içirmedi kahve diye

ve inan bana,

aşk trafiğinden çekmiştim kalbimi
ruhsatıma maziyi işletip
hek’e ayıracaktım


sözlerin çekici oldu
gözlerin aşk yolu
ve adın
kalbimin, yeni logosuydu


şimdilerde sır falan saklamıyor aynalar
bir köre ebe olmak yerine
menekşe peşine düşüp
düşen mendili kapıyorum


bahardan olsa gerek
ya da bahara denk gelişinden
sanırım aşk kapıyorum..