ANA

Anam,
gittin gideli içimde ne fırtınalar,
ne depremler var; şiddeti belirsiz.
Artçı depremdir deseler de,
homurdanıp durur içimde.
Durup durup,
dipten dibe kaynayan lavlar yakar yüreğimi.

Babamı sevdiğini söylediğinde küser,
kıskanırdım çocuksu aklımla.

İçin burkulur,
ışıldayan gözlerle bakar,
dudakların titreyerek;
“seni de çok seviyorum” demelerin sarsardı içimi.
ve eklerdin;
“canım oğlum;
benim sevgim herkese yeter,
benim sevgim engindir deryalar kadardır.
Çünkü Tanrı’nın özüdür sevgi.” dediğinde,
dinerdi o büyük sarsıntılar.

Anam,
Yaşasaydın da, şirke düşseydin keşke.
Babamı benden daha çok sevseydin.

Sen gittin gideli,
sevgisizlik doğdu içimize.
Artık yok sen gibi seven biri.

Bugünlerde çorak topraklar gibi yüreğim;
talan edilmekte mutluluğum.
Hani gelsen diyorum,
gelsen de ışıldayan gözlerle baksan,
titreyen dudaklarınla “oğlum” desen.

ah anam,
nice zamandır gasp ve ihanetle
yağmalanmaya tebelleş olmuş bir dünyada,
içimde yığın yığın acılar birikmekte;
sana özlemim çığ gibi büyümekte.

Efkan ÖTGÜN