taş,
suyun ustalığından öğreniyordu sabrı


rüzgar,
taşın üstünden henüz,
toz almamıştı..


hayat kısa bir ömürdü bizim için
hayatım" dedikçe çoğalıyordu ömrüm
bilhassa ikimiz için

sevdik,

bir kalbin içinde atan ahenktik

senin yalnızlığın vardı üstünde
benim,
kimsesizliğim


sokaklar büyümemişti henüz cadde olacak kadar
sokaklar yetim
kaldırımlar ıhlamur


ne vakit göz göze gelsek
mendil bırakırdı bakışın


ve köşeyi dönerken gölgen
gün batımı peşinden


kelama ermemiş bir kalemin tıraşında
terliyordu sakalım


aşk,
gözlerinde talebeydi bir zaman


ayrılık,
görücü usulüyle dayanmamıştı kapıya


ve taş,
çırağıydı sabrın


eline karşılık, kalbim sende kalacaktı
heyhat !
elimden sonra kalbim de
senden alacaklı


oysa aşk,
beş taş oynayacak kadar saf
-tutup oyunda


bulutlar
ahmak ıslatacaktı..

ah işte,

z’amansız esmeseydi rüzgar
taş üstünde toz
bırakmayacak kadar..

sevdim seni,

kirpiğin iğne oyası
kokun ıhlamur


ne vakit dolar bilmem
ayrılığın vadesi

gözlerin aşk hanemin
ikamet adresi..