Mührü ele almış insaftan fakir;
Millet kaldı zorda, yanıyor sinem.
Üstüne çöküyor temizliğin kir;
Kaldım karalarda, yanıyor sinem.

Azgınlaştı dertler, yer yok çareye.
Kargalar, kuzgunlar girdi sıraya.
Çevrildi vatanım bahtı karaya;
Türk Budunu zorda, yanıyor sinem.

Üflenir yangınım, taşar alevler.
Deli yüreğime düşer alevler.
Üstüme üstüme koşar alevler:
Dağda, düzde, kırda yanıyor sinem.

Derdimin hekimi yattı uykuya.
Gün bana yar değil, battı ağıya.
Zulüm beni yine çekti sorguya;
Adalet duvarda, yanıyor sinem.

Sağlı sollu iner demirden kırbaç.
Eyvahlar başımdan yolduruyor saç.
Tokun umurunda olur mu ki aç?
Milletteki derde yanıyor sinem.

Yaldızlı nutuklar uyutur bizi.
Öfkeyi söndürür, soğutur bizi.
Çağdaş ninnilerle avutur bizi;
Bırakıldık darda, yanıyor sinem.

Tufani Tufan ol, çakallar ürksün.
Kendine gel hele, asilsin, Türk’sün.
Savrulsun naralar, ihanet korksun:
Çakallaşan kurda yanıyor sinem.


Kamil Durmuş