Bakma öyle sessiz kaldığıma
İçime birikiyor sustuklarım
Bazan taşıyor biriktirdiklerim
Genede yarıyorum bi yerden hafızamı
Sığdırıyorum içime sustuklarımı


Bazan kelimeler kifayetsiz kalıyor
Çözümleyemiyor aklım duyduklarımı
Bazan aşifte bir eziklik sarıyor ruhumu
Yutkunduklarımın esaretinde kaldığımda


Susuyorum o an,abad olma heycanındaki
Derbeder gönlümün hatırına
Susuyorum gene-de ilmek,ilmek
Üzerime gelmekte olan mutluluğun hatırına


Aslında bağırmak çağırmak geliyor içimden
Yırtarcasına kefeni haykırmak istiyor
Ölüm döşeğine yatmakta olan lal sessizliğim
Olsun diyor yarım yamalak akılım
Aldırma benim iblis fikirlerime
Sus diyor,sus,sus işte


Susuyorum
Çünkü biliyorum bir yerinde çiçekli bahçeleri var ömrün
Bir yerinde gül-ü reyhanlar var bu sevmenin
Bahş edeceği mevsimin içerisinde
Bir gün sevda bülbülleri ötmek için
Tüneyecekler gönül gülceme


Yoksa benimde deliliklerim var
Sığmaz içime taşan bağırmalarımda mevcüt
Dilim çözüldüğünde tavuz narası çirkinliğindeki
Sesim kendi içinde yükseldiğinde


Bende Roma’yı yaka/bilirim derim aslında
Bende kırıp geçe/bilirim cam şefalığındaki bir kalbi
Yok ede/bilirim bir ceylanı,zehirli bir dil mermisi ile
İmha ede/bilirim dinamitlenen bir naif aşkı
Hiç niteliğindeki bir söz kibriti ile


Ama bastırıyorum bütün militan düşüncelerimi
Süretimin faşist yanını karalıyorum iyi niyet kalemi ile
Gömüyorum işimdeki kötülük mezarına
Kötü niyet üreten ölü düşüncelerimi
Masumiyetimi katl etmesinler diye


Susuyorum
Canın,Canan’ım diyerek
Abad olmak isteyen gönlümün hatırına
Susuyorum işte


Mehmet Kılıçel