Gerçekleri yazarsan, sığmaz ki sayafalara
Melenkoli bir dünya, olur benim şiirim
İki yüzlü davransam, kıyamam tayfalara
Doğruluktan çok uzak, kalır benim şiirim

Bu gözler çok şey gördü, gördüğünden utandı
Saf yüreğim yenildi, Allah diyene kandı
Sarık, cüppe kuşanan, şahpazı ermiş sandı
Şimdi o zındıklara, güler benim şiirim

Yeni çağ Adem’leri, Şeytan’dan, Cin,den beter
Dışkıdan çıkar görse, kenefhaneden biter
Kartal’dan yüksek uçar, Karga’dan kötü öter
İnsanları yazarsam, ölür benim şiirim

Vefadan bahs edersem, ruhtan irenir insan
Dost, arkadaş var dersem, yalan üretir lisan
Herkes paraya köle, herkes paraya susan
Deşersem menfaati, dolar benim şiirim

Sağcı, sağı sömürür, solcu ütüyor, solu
Merkezde ki beylerin uzundur eli, kolu
Mevzu siyaset ise o yol, riyanın yolu
Bunu böyle yazmazsan, solar benim şiirim

Avrupa ayağına, gençlik çığrından çıktı
Gelenekler yok oldu, tüm tabuları yıktı
Evlat ailesinden, aile ondan bıktı
Başladı saçı, başı yolar benim şiirim

Meşrep kalmadı kuldan, boynuz takan, takana
İhanet zinciriyle ocak yıkan, yıkana
Yedikleri naneden, sonra haklı çıkana
İğrenip sinesini, deler benim şiirim

Daha çok yazacak var, edebim izin vermez
Kul hakkıyla beslenen, namussuzları görmez
Sanmayın ki onların, yaptıklarını dermez
Onu sonra kaleme, alır benim şiirim

Mehmet Kılıçel
Soğukdoğulu