AH İSTANBUL AHHH
*
Şair’im bir şiirinde
Şairem yüreğine sağlık diyorsun ya
Bir de soruyorsun insan satılır mı diye
Satılır can,satılır.
Hemde öyle bir satılır ki,itiraz bile edemez
Örnek mi istiyorsun işte ben,
Daha ben körpe iken,
Bir kurbanlık misâli
On dokuz yaşımda başlık parasına satıldım
Ah şu paranın gözü kör olsun
*
Gençliğimi,hayallerimi,benliğimi,
Yarınlarımı beni,benden çaldı
Kopartıp aldı benden genç kızlık hayallerimi
*
Eyyyy İstanbul,ah İstanbul ahhhh
Sana ne kadar sövsem,
Ne kadar isyan etsemde duymazsın beni
İstanbul senin gelmişine,geçmişine
Ben ne edeyim söyle bana İSTANBUL
*
Ben isyân etmeyim de kim etsin söyle bana
Seni köhnemiş,koca bunak İstanbul
Beni benden aldığın yetmemiş gibi
Birde sevdiğimi aldın elimden..
*
Bir sabah
Annem haydi İstanbul’a gidiyoruz deyince
Öyle sevinmiş,öyle sevinmiştim ki
İstanbul’u adını duyunca,oysa
Nerden bile bilirdim ki
Kaderimin bana ağlar ördüğünü
*
Henüz ömür baharımın başındayken ben
Bir kurbanlık gibi satıldım,
Hiç bir şey yapamadım,
Kaldım sende çaresiz,
*
Kimin umurunda,kime ne benim hayallerim.
Ömrümde hiç görmediğim
Bir erkek vardı karşımda
Annem dedi kızım bu senin kocan
Hayır dedim direndim,ağladım,çırpındım,
Duymadı,duyulmadı çığlıklarım..
Sen’de duymadın eyyyyy İstanbul..
*
Oysa ebeveynlerim başlık parasını almış,
Nikahımı bile kıymışlar çoktan.
Geri dönüşü yok artık buradan dediler.
Vedalaşırken Anne beni burada bırakma dedim
Yalvardı,ağladım faydasız yakarışlarım
Beni hiç dinlemedi bile.
Kala-kaldım öylece
Kapıda bindi otobüse bıraktı gitti..
*
Oysa benim de hayallerim vardı
Ben beyaz bir gelinlik başımda papatyalardan
Bir tacım olsun isterdim
Ah istanbul ahhh
Sen benim hayalerimi çaldın istanbul
Her iki cihanda senden davacıyım İstanbul
Müzeyyen Yavuz

her seferinde
güne-aya-yıllara bölüyoruz aklımızı,
kaç yaş daha büyüyecek düşüncelerimiz.
Küçük olan gelin değil,
büyümeyen akıllarımız...

Belki sosyal yara, şu an yurdumuzda tartışılan ve şiire de konu olan körpelik.
Yurdumuzun sağı-solu velhasıl her yanı hem içeride ve hem de dışarıda bu olaya ne bu hem günümüzde ve hem de geçmişimizde bir çare bulunamamıştır.
Bir çok ülkede olduğu gibi bir reşitlik yaşımız vardır ve bu yaş 18 dir.
Ama ne biz biliyoruz bu yaşın ederini ve ne de gençler.
Boy-pos o biçim, maşallah gençlere, yani fiziksel gelişimleri tastamam. Önüne de geçilmiyor ki düşüncelerinin.
Tüm dünyada olduğu gibi yurdumuzda da reşitlik yaşı 18 dir. Bu yaşı doldurana kadar velayeti anne ve babada olan gençlerin, bu yaştan sonra özgür kimliklerine kavuşabildiği yurdumuzda, malesef çocuklarımızın herhangi birinin işe girmesi durumunda hemen mahkemeye gitmek suretiyle Kaza-i rüşt talebinde bulunmaktayız. Bu talep ile çocuğumuzun hem fiziksel gelişiminin ve hem de ruh gelişiminin yerinde olduğunu, kendi kendisini idare edebileceğimizi beyan etmek suretiyle mahkemeden izin istemekteyiz.
Hatta, evlilikte de aynı şey geçerli, 15 yaşından küçük olmamak suretiyle anne ve babanın izni yahut mahkemenin izniyle körpeler evlendirilmektedirler.
Düşünce farklılığımız budur bence.
Olaya bakışımız bu yönde değilmidir.
Bu yaranın kapanabilmesi düşüncemizin tamamen değişebilmesi ile ilgilidir.
Yahut bu şiiri okutmalı toplumun her bir bireye...

Duyarlı yüreğinizden akıp gelen harika şiirinizi ve yazan yüreğinizi kutluyorum.
Saygılarımla...