Saatler benden feyz almış, esirin olmuş birer birer
Kıyamet esir alıyor gönlümü ilerledikçe saatler
Kamburlaşmış bir günü daha uğurlarken boşluğa
Can veriyor tüm renkler ruhumdan feyz alıp
Zincirleme kazaydı bu, yazık oldu cümlemize
Önce seni gördüm rıhtımda, sonra da kıvılcım çaktı
Yarın yokmuşçasına sevdik birbirimizi, koruduk
Sonra da yavaş yavaş öldürdük kendimizi bilmeden
Kaza süsü verilmiş bir cinayet miydi bu?
Yoksa intihara meyilli miyiz ikimiz de?
Bilemiyorum...
Acılarla şükranlar birbirini tamamlıyor gün biterken
Yaşıyoruz, yaşamasak daha mı iyi sanki?
Bunları yazarken bir damla daha aktı içime
Gözyaşlarım ateş oluyor ruhuma ve külleniyorum
Sonra sana doğuyorum, seninle tekrar ölüyorum
Her gün yeni bir kaza ve canımdan eksilmeyen bir sen
Bu aşkla bitmek bilmez bir ikilemdeyim
Boğulup gitsem de unutsam bu hüzün kokan deryayı
Zaman doldu, sessizce unutulup gider gibiyim
Al başına çal şu Dünya’yı