Belki gidilesi bucağım yok şimdilik
Belki biraz hayal kurup, kalkarım yerimden
Temellerini uzaklara atıp, huzur yüklerim umutlarıma...

Çok bekledim bir yol kadar uzağını
Çok hakettim sonrası yarınları
Defalarca çizdim Hızır adağımı
Çok iyi bilirim bekletesi cam kenarlarını...

Herkes neden birbirinin aynı
Neden kalpler sürekli manalı
Hayal kurdum şimdi hata mı?
Ama ben severim düş camlarını...

Aynı düş dua ettirir , umut yeşertir
Mimiklerine insanca gülücükler serpiştirir
Bir kıyı iskelesinde şarkılar söyletir
Veya kasım’da bile dallar çiçeklenir...

Mütemadiyen çıkmaza dönüştü hayallerim
Korkmadım üstelik mislini ekledim
Yağmura, gökyüzüne, toprağa güvendim
İnsandan insaf dilemem aynı beşerim...

İşte bu yüzden çok severim
Buğulu camları
Şimdilik yalnızlığımı
Şükürlü sabrımı
Güzel kalpten konuşan insanları

Aybüke (önce kendin )