Her bir şiir terk ediyor yavaş yavaş
Şehrimize de uğramayacaklarmış
Oysa onsuz yaşanmazdı, kim bilir ki?
Gel de anlat şimdi anlatabileceklerini

Öyle gidiyorlarki toz duman havalarda
Sokağın kalabalığı tenhalarda
Gidelim de nereye olursa olsun kafasında
Gittiler de bakmadan arkalarına

Vay halimize! Ne edip ne bulalım
Kimden medet umalım
Bu şehir susuz, bu şehir ıssız kaldı
Kelimelerde unuttu eşsiz kaldığını
Hele noktalama işaretleri
Nerelere konacağını bilemedi

Eksik şiir dedik bundan sonra
Yarım kalan her ne varsa
Tahmindi ki bu dava zorlu
Hakikaten böylece yaşamak zordu
Yaşadığım iklim onları arar oldu

Takın üstüne ’gitmek fiilinden’ uzakları
Gel ki, aşıp ufukları
Bozkırımızdan rüzgarlar alıp götürdü sanalım
Bahçelerimizdeki rengarenk baharları

Ancak olmayacak birkaç hayalin ortasında
Düşünüp düşünüp yaşamak da
Sadece benim şiirlerime yakışırdı