HATIRLA

Ola ki dönersin şehirden köye,
Uğra bir markete, al bir hediye.
Sorarsa tezgâhtar, “Bunlar ne?” diye,
Geçmişte yaşanan an’ı hatırla.

Gidince ananın elini öp sen,
Bacının hatrını mealen sor sen.
Ola ki babanı yatalak görsen,
Gururla ona bak, dünü hatırla.

Mülkiyet Tanrı’nın senindir sanma,
Tek odalı evdir diye utanma.
Besmelesiz sofraya sakın ha konma,
Bir yatakta yedi canı hatırla.

İyi günde emmi, dayı dostundur,
Hemhal olup gezmek senin kastındır.
Tezek kokan o köy senin aslındır,
Unutursan bir gün beni hatırla.

Yad etme şehirde geçen günleri,
Mahalle, mahalle gez düğünleri.
Yedim diye var say ki öğünleri,
Kıvranıp durduğun günü hatırla.

Zengini, fakiri birdir köylerin,
Neşesi bol olur köyde toyların.
Karşılığı olur mülkte peylerin,
Yeter ki gittiğin yönü hatırla.

İstersen tövbe et, dönme hiç geri,
Düşersen kolundan tutacak biri.
Ayşe’nin yerini tutmaz ki Şeri,
Cennetim dediğin canı hatırla.

Olur da başına bir iş gelince,
Bacın ki can deyip, yaşın silince.
Düşmanlar çekilip, dostlar kalınca,
Damarda kodlanmış kanı hatırla.

O topraktır, yedi ceddin doyurdu,
Hak bildi, Yaratan böyle buyurdu.
Meleklerden üstün, seni kayırdı,
Ceddinde var olan şanı hatırla.

Sakın ola, asla eğme başını,
Sırtında olsa da taşı taşın.
Helalinden kazan, sıcak aşını,
Haramla gelecek sonu hatırla.

An gelip te hesap sorulduğunda,
O incecik kılı kırk yardığında,
Adaletle kalem kırıldığında,
Kılıcı getiren kını hatırla.

Efkan ÖTGÜN