Gamzeli yarim...
Senden geriye ne kaldı şimdi...
Soluk kitabımın arasında,
üç beş fotoğraf...
Kirli yırtık sayfalarımda,
karalanmış üç beş kelime...
Onlarda içimden dökülen özlemi anlatıyor...
Sana ait mısralarımda...

----

Yüreğim susmayan çağlayan gibi...
Aktıkça daha da çok akıyor derine...
İçimi sızlatarak...
Vicdanımdaki suskun zerreler...
Ter ter dökülüyor...
Alnımdan aşağıya doğru...
Gözlerimde kuruyor damlalar...
Gözlerimde kuruyor...

----

Aşka isyandır artık benim yüreğim...
Hiçbir şeyin anlamı yok artık...
Ne soluduğum havanın anlamı var...
Ne de aldığım nefesin...
Ne çayımda ki şekerin tadı var...
Ne de içtiğim suyun...
Her şey tatsız tuzsuz...
Aşka isyanım artık...
İnanmıyorum...
İsyan bayrağını çekiyorum...
İsyan bayrağını...
Çünkü bu acıyla yaşayamıyorum...
Yaşayamıyorum...

----

Peki...
Böylemi olmalıydı sensizlik...
Böyle canım illaki acımalı mıydı?
Seni ölürcesine sevene yapılır mıydı bu yarim?
Şimdi...
Her günüm isyan...
Her günüm zulüm...
Kırdın sen bütün umutlarımı...
Geceleri sabah edemiyor,
bu acıyı dindiremiyorum...
Bende artık isyan bayrağını çekiyorum...
Seni kalbime gömüp...
Bir kalemde siliyorum...

Yazan : Recep Hamza