açacak kapılar vardı o zamanlar
keşfe nazır bağlar
bahçeler


kırılmamıştı kalpler
bilinmezdi yalanlar


kapılar açıldıkça sakladık anahtarı
ki bu aşkın yazılı olmayan başlıca kuralıydı


oysa yeminliydi dil
dönmemeye..


sen denizlere atalım dedin
ben,kör kuyuya


ne yüzme bilirdin
ne de kayık satın alacak inancı vardı gözlerin’iN


bana gelince,
bir delinin attığı taş ile kör olacak kuyu bulunmazlığına sakladım
olası bahaneyi


her sır
ifşaya fısıldar
saklamak istediğini


avucunda anahtar
yana yana ararken yalandan
boğulursun diye korkardı
gün görmemiş saflığım


belki sen de,
ay görüp kuyuda
tutulurum diye, kimbilir
tutuştu kıskançlığın..

velhasıl,

sonuç ile bozuldu
sebebin nikahı


ya da şiddetli geçimsizlikti
kalplerin ihtilafı


nihayetinde yer yarılmadı
ya da göğe çekilmedik sonunda


sen sağ
bana düşen selamet ile

yeni bir ben doğdum başka aşkın kalbinde

bilirsin,
mutluluk yaşanır
yazılamaz sen gibi

ve muhtemelen hırsın küp arıyordur kendine

üzülme,

gel,
kalbinin közünde kahve pişir’elim


içelim,
kırk yıl daha hatrı kalsın


sudan bahanenin..