ÖYLE TAVAF EYLE Kİ

Hangi tomur açarken, gonca gonca düş oldu;
Baldan tatlı demiştim, zehirden bir nuş oldu.
Yaprak gibi sararıp, sanki uçan kuş oldu;
Uçup da gitti elden, bilmiyorum kimledir.

Geçerse ömür, geçer zaman; hep aynı zaman.
Kadrimi bilmeyene, ben asla etmem iman.
Yalnızlık bazen deva, bazen ocakta duman;
Cayır cayır yansam da, kor alev tek cümledir.

Bakışların öyle ki, buğusu yürek yakar;
Adını anmaya gör, bir tenden bin can çıkar.
Öyle bir duruş var ki, dağ gibi yüce vakar;
Önünde baş eğerim, bu nasıl bir hamledir?

Hangi mekân vardır ki, böyle asude olsun?
İman ettim bir kere, yüreğin huzur bulsun.
Bıkmadan sevişelim, isterse zaman dursun;
Farkında değil misin, bu dördüncü cemredir?

Son demini hayatın, yaşayalım biz bize;
Oturup saatlerce, bakışalım göz göze.
Öyle bir derine bak, gerek kalmasın söze;
Gel tavaf eyleyelim, var sayalım umredir.

Efkan ÖTGÜN