Vefa koyup yolları kesmişsin.
Kırklayanı, kırdı sende vefa!
"İt"deyip, iteni izlemişsin...
Paklayanı üzdü sende vefa!

Bir şaşkın haldesin duyan bırakmaz.
Hırsızlar, yıkılmadık vebâl bırakmaz!
Gözlerin mi köreldi, aklın mı akmaz?
Sükûneti kurdu sende vefa!

Feragatın hep dost ile sözden!
Kaçıp durursun sırtlayan omuzdan.
Senin yükün ağır örsten, gürzden.
Öküze durulmaz, dulda vefa.

"Yen kırılır içinde kalır."
Göz yummakla gün mü kararır?
Pazara koysan kim alır?
"Rehber et zikri" sende vefa!

Kurgulayıp, gezip oynayıp!
Atıp tutarken isim koymayıp.
Mertliğe hiç lüzum duymayıp.
Tahammül izi kalmış sende vefa!

"Hastasın sen!"İşte ikrarı...
Boyalayıp koysan da bu tekrarı.
Bir koltuk senin gönlünün mirâcı...
Soylamaya gerek sende vefa!

Dilinden düşmez vefa, sadakat!
Senin yolun yordamın itaat!
Yeni dostlarınla eskiye at!
Düne yok, şimdiye sende vefa...

Kin, kibir şimdi senin yoldaşın.
Kurtları bırakmışsın, çakal sırdaşın.
Ötelere itersin tutup kardaşın!
Bu dediğin mi sende vefa?

Haline, tavrına, vaziyetine baksak...
Dostunu, düşmanını sana bıraksak.
Üç gün yetmez, yanlışı konuşsak!
Benliğin kibir, nerde vefa!

Burhan SEVİMLİGİL