İÇ SES

Evren sırları bir türlü çözülmeyen,
nice gizemlerle sarmal,
adeta kısır döngü
kendi etrafında dönen.

Evren de dünya,
dünyada ben-i Âdem
ve ben.

Yaftalanmış bir kere,
savana da vahşi hayvan.

Gereksiz katliam yapıp
işkembeden konuşan insan,
sırrını çözmeye çalışırken evrenin
kesilircesine nefesi;
aykırı sözler söyler iç sesi:
savaş,
savaş,
savaş…

Uzakta kükreyen aslan
düşünüp durur;
savana geniş,
ganimet bol.
Şükürler olsun ki biz hepimiz hayvanız;
barış,
barış,
barış…

Mazbut bir yaşam;
ben-i Âdem,
bir inanca sahip insan.
Öyle ki açgözlü,
haksız gururuyla yerden yere vurulan.

Bazen mutlu,
çokça mutsuz;
nankör,
tefekkürsüz,
tevekkülsüz
ve doyumsuz.

Rehavet uykusunda insan,
düşlerken mutluluğu;
uyanınca yitirir o naif duyguyu,
pişman olmuşçasına arar çocukluğunu.

Oysa mutlu bir yaşam için
ne prensip gerek ne de bir kural.

Mutlu olmak isterse insan,
sadece vicdan yeter.
İnsan olmaya karar verdiği anda
coşar içinde ölü deniz.

Efkan ÖTGÜN