ÇOCUKLAR

Bizim olmayan zamanlarda,
uyansam yeniden,
uyansam tan yeri ağarmadan.
Haykırsam
ve boyasam gri gökyüzünü mavi umutlarla,
çıldırmışçasına haykırsam;
haykırarak dağıtsam kara bulutları.

Dönüp de gafil avlasam,
başkaldırsam siz ölümün cellatlarına,
para babalarına,
silah tüccarlarına,
zehir baronlarına.

Avazım çıktığınca bağırsam,
kör ve sağır etsem sessiz çığlıklarımla.

Önce
anneleri uyandırsam,
korkuya,
endişeye mahal vermeden.

Sonra
çocuklar uyansa mavi bir dünyaya;
çiçekli bahçelerde,
kırda,
sokakta,
çamurda oynasalar
yürekleri kirlenmeden.

Hiç endişelenmese,
inmese annelerin kirpiklerine kara bulutlar.

Kiminin gözlerine yıldız,
kiminin dudaklarına tebessümler yüklesem;
düşmese yüreklerine gam.

Ekmeği,
havası,
suyu bol bu dünyada ölmese,
öldürülmese;
zehre,
sapkınlığa kurban edilmeden çocuklar.

Paylaşarak çoğalsa,
kaybolmasa insanlığımız.

Efkan ÖTGÜN