26
Yorum
43
Beğeni
5,0
Puan
1851
Okunma


Öyle bir kündeye getirdin beni
Doğruldum sanırken yatırdın beni
Hakiki yüzünü gösterdin şimdi
İnsafın yok hayat, bitirdin beni.
Sanki demirciydim örsün başında
Kendimi döverdim sivri kaşında
Tavımı almışken sürdün yeniden
Körüğün harına ömrün kışında.
Örs ile çekicin insaf bilmiyor
Sözden anlamıyor, ele gelmiyor
İşitmez kulağım, söylemez dilim
Yediğim darbeden yüzüm gülmüyor.
Böldün parçalara, aldın bedeni
Geriye vermezsin benden gideni
O cevval gençliğim, dinçliğim hani;
Nereye götürdün, ömrü yedeni?
Devşirebilseydim aklımı başa
Dönmezdi belki de yazlarım kışa
Baharı beklerken umutla hazla
Adım yazılmazdı erkenden taşa…
Yaşayıp giderken gayesiz, rahvan
Yatarken kaygısız, kalkarken ehven
Boşvermişken ciddî ihtarlara ben
Hayatı yitirmiş, yitmişim sehven…
-muhacir bozkurt-
Mustafa KÜTÜKCÜ
01.02.2018 – DENİZLİ.
Şiirimi "Günün Şiiri" pâyesi ile taltif eden Edebiyat Defteri seçki sistemine teşekkür ediyorum.
5.0
100% (34)