seni kendimle toplayıp
sensizliği çıkarınca içimden
mutluluğa eşit oluyor bu denklem


sonra zamanı
eşit aralıklarla geleceğe bölüp
an’ları güzel olacak anılarla çarpınca bi güzel
aşk / zaman grafiğinde ivmeli bir eğim çıkıyor karşıma


kalemi parmaklarım arasında evirip çeviriken
hani daha da nasıl çoğaltırım diye mutluluğu
köşesiz çember çiziyorum ikimize
sonra en üstten çekiyorum aşağıya
böylelikle altı sivriliyor
kalbe benzeyen bu şeklin iki yakasına
adımızın baş harfini yazıp
pastel boyayla boyuyorum kırmızıya


çok güzel oluyor
çok güzel görünen bu olmuşluğu
kalbimin duvarına çiviliyorum


adınla başladığım her iş
aşk ile devam edip
adımla biten bitimsiz bir mutluluğa evriliyor
ve sayende hiç sevmediğim matematiğe ısınıyorum sevgilim


şimdi sıra üçgenlere geldi
bilhassa ikizkenar üçgene
sadece açılarda zorlanıyorum


yardımın gerekebilir
ama ne diye sorma sakın
sevgilim
sevgilim

kulağını getir.. :)