Sabrımın derecesi yükselirken kat be kat
Yine kıyama durmuş içimdeki hakikat

Kendimi bırakırken güçlü bir tevekküle
İhtiyacım olmadı ne ateşe ne küle

Ateş mi gerekiyor illa da yanmak için
Beklemeyi yurt bildim sana dayanmak için

Allah’ım rahmetinden yağdır ki ıslanayım
Kapa bütün yolları tek sana yaslanayım

Ne cenneti umarım ne cehennem nedenim
Kıbleye durur gibi sana dönük bedenim

Özlemin ateşinden sanma tek gün yanmadım
Sadakati örmekten ömrümce usanmadım

Sabrın sermayesini ömrüme yüklüyorum
Güneşe ermek için ayı sürüklüyorum

Yüreğimdeki gamla gözümde durur zaman
Yıllardır seccadeye alnım dokunduğu an

Beklemekle taçlandı ümidin en iyisi
Bir ömre bedel oldu gözlerinin kıyısı

Ne çekip giden oldu ne ihanet bilendi
Gözlerim gözlerinden biraz ümit dilendi

Şimal yağmurlarıyla ruhum sanki yıkandı
Huzur bulduğum tek an beklediğim o andı

Sabır penceresinden elbette ki gün ışır
Beklemek bir insana bu kadar mı yakışır

Hasret güzergâhında her an emekliyorum
Eğer uyandı isen burada bekliyorum

Ayşe Kadıoğlu Yıldız
14.01.2018
(Bir sürü yazdığım beyitler vardı. Bunların kaybolmasına gönlüm razı olmayınca birbirine bağlantılı olanları aynı yerde topladım. Bazı beyitleri çıkartıp bazılarını aldım derken baktım olmayacak bu kadar kafi dedim.)