1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
680
Okunma
üstümüzde mavi gök
altımızda kısır toprak
kırılan kırılmış
yıkılan yıkılmış
dağılan dağılmış artık
kendi gölgesinde büyüyor çocuklar
gözlerinden nehirler geçiyor
insan sınırı tanımayan
toprakla aynı dili konuşan
kirli yanaklarında güneş ışıkları
rüzgardan bir pantolon bacaklarında
dolaşıyorlar insancıklar arasında
son sınır taşına ulaşıp
çelik çomak kurmak için
üstlerinde soluk renkli bir insanlık
soyunup öğrendiklerini teker teker
kısır toprağa sarılan suya koşuyorlar
sırtlarına kentli bakışlar çarpıp dökülüyor
çıkıp tabiatın içinden sessizce
umudun üstüne sevgiyi giyecekler
düşten bir ayakkabı ayaklarında
bağcıkları gülüşten
başlarında samanyolu şapkası
bütün kuşlara merhaba diyecekler
ali rıfat arku
12/01/2018
istanbul
5.0
100% (1)
Cevap Yaz