Hastane odasında daha onbir yaşımda
Gece vakti bir sual düştü aklıma
İnsanoğlu ebediyete ne götürebilir
Sol yanım fısıldadı cevabı usulca

Zaman koparırken takvim yaprağını
Cevap sarmaya başladı aklımı
Çocuktum lakin belliydi ömrün yolculuğu
Elbet vardı çizdiğim yolun yanlışları

Gördüğüm dünya’ya gelmemiş gibi yaşar
Dert denileni aradığımla aşar
Rutinleşen hayatlardan uzaklaşırdım
Bir gariptim, öyle derdi dostlar

Ondördümde ilk kez aldım bu kalemi elime
O zamana kadar aramaktı tek meşgale
Arayışımı döküp satırlar üstüne
Cevaba sordum adı nedir diye

Zordu sabrın kör kuyusunda dolanmak
Bir cevap uğruna her gün yaralanmak
Delilik desenizde siz buna
Ben sevdayı arardım yaşamaktan kaçarak

Elbet zaman yine takvimi koparıp
Aklımı hayallerde yaşatıp
Geçmekteydi suretimde ki çizgilerden
Sol yanımı kör kuyularda bırakıp

Lakin elbet karşılaşacağız bir gün bir yerde
Gözlerimiz meşk edecek önce
Sonra telaşlı akıl düşecek meraka
Bir cesaret ile soracağım isminiz nedir diye

Sonrası aranan cevabın baharı
Düşlerden uzanacak sonsuzluk ağı
Hayallerimde hayallerinle kurulacak o yuva
Bilki ömrümün beklenen çağı