Şehirler yağdıkça denize efkar olur diyar
Nihayete varır gam vicdana dökülür yar
Beklenmeyen döner, döner rüzgar geceye
Dem tutar şiir, özlem doğar eceye

Meşk düşer ellerden, keder yüklenir gemiler
Meçhule gider limanlar, ufukta kalır gölgeler
Güneş uyanır, çekilmez perde gökyüzünden
Dalgalar semaya varır, eksilir gün güzünden

Ben üşürüm, üşütür yalnızlık bedeni
Fikir kaçar kalbe, mevlam affeder mi seveni
Garip yolculuklar birikir, gariban yollarda
Yolcu da yorulur, hızla koşan yıllar da

Sallanır usulca, sallanır o yalnız salıncak
Caddeler daralır, kırılır dünya denen oyuncak
Siyaha çalar hüzün, zaman geçmişi bekler
Gayba mühürlü bahar, uçuşmaz kelebekler

Ben yitiririm sevgiyi, nefesler tutulunca yoklukta
Aşk der geçerim nefisten, kalp denen oyukta
Bir hoşçakal işitilir, kar düşmeye yakın valize
Tutsaydım bir ucundan, aldırır mıydı Rize

Dalar gözlerim, tenimden aşağı yaşların düşer
Sen demeye alışmaz dilim adın kaleme küser
Ve bekle diyemeyen bir adam ölür karlar altında
Kim yaşar ki bunca zaman bir vedanın ardında