O gün bambaşkaydı
Anlatılmaz yaşanır cinsten…
Aslında olacaktan habersiz ne kadarda mutluydu
Anne çocuğunu öperken…
Kimilerine malum mu oldu ne
Vedasal sözler döküldü dillerden
Düşünmeden… Amaçsız… Ve zamansız…

O gün bambaşkaydı
Anlatılmaz yaşanır cinsten
Ayrımlar kalkmıştı ortadan
Denizler mi gökten yağıyordu, yoksa
Gökler mi denize akıyordu?
Neydi bu ateş topu, bu fırtınamsı mahşer
Sesleri tutamadık, düğümlendi… Dolandı
Ağına bizleri de sardı…
Kimi yarı çıplak, kimi donuk bakışlı…
O an hayatta olmak mı hayatiydi
Hayatım dediklerinin olmaması mıydı yanında…
Günlerce süren umut muydu acı veren
Yıllar geçip kaybını bulamamak mıydı umutsuzluk?
45 saniyede kaybolan bir şehirdi…
Bir şehir içinde binlerce insan…
Geride kalanların enkazlara gömdüğü anılar
Mutlu yarınlardı…
Yeniden döndük hayata…
Seni bekliyoruz hayat…
Iskaladığın duraklardan…
Seni umuyoruz…