Her...
Ne hikmetse
Sükut etmeyi hayli severim

Dağdan
Tepeden konuşmayı
Muhabbet olarak düşünmem

İçim
İçime sığmazsa bile
Hissiyatıma kapılıp gidemem

Ahengi
Ziyadesiyle özlerim
Hassasiyet yoksa garipserim

Edep
Veya edebiyattan kim
Söz etse sireti merak ederim

Hele
Şuur ve mefkureden
Ruhi, vicdani öğretiden ari ise

Zafiyet
Ve kişilik ezikliği olarak
Değerlendirmekte acele etmem

İnsanı
En azından bu adımı
Ham halden arınmasını beklerim

Keyfiyeti
Bilinç ve nitelik olarak
Tasavvur, ufuk adına istifade ederim

Yalnızlığı
Asla sahipsizlik olarak
Değerlendirmekten nefsi men ederim

Kalabalık
İçine karışırken garipserim
Maske kullanamadığım için çekinirim

Zor geliyor..
Yad etmek kifayet etmiyor,
feryadım bilmem ki niye dinmiyor

Her lahza
gözlerim seğiriyor,
Endişe niçin sinemde şekilleniyor

Gözlerim
bizar bir şekilde
hazana tevessül ediyor, hicran dinmiyor

Al..
götür emaneti
gönlünün istediği yerde yaşa e mi

Ta ki
sürur ve şevk
kalbinde ki hakikatle şad olsun,
o dilin lal olmaktan kurtulsun daimi

Çöllere
umut veren,
gönüllere aşkın esinini şerh eden
hicran, sevdaya firkat olmanın vakti

Ölüm
içimde solmadan,
nefsim kalbimde lekeler
bırakmadan gülü koklamak gerekli

Yazamaz oldum artık
Evet, kolum kanadımda takat kalmadı kırık

Ümitlenmek,
nasibin kadrinde tefekküre
çekilmek aczi yetime açılan kırılgan bir aralık

Yoksa
aklım mı tutukluk yaşıyor,
sevda karalara davet ediyor, halim sanki sanık

Mustafa Cilasun