sisin içinde yürümek gibi
karanlığın boyuttan muaf mesafe algısızlığında
öyle derin
öyle büyülü ki





körlüğün diğer duyulardaki algıyı ivmelendirmesi
renkleri değiştirmeye yeter mi





kim örüyor duvarları
kimin bu ayak izleri





neden, ellerin çekilecek olduğunda
soğuyor ellerim





ben,
yaprak gibi titreyen biri değildim sevgilim..


..


ey kendim,
ne vakit seni kendimden terk etmişim





eskitilmiş aynaların yüzünde beliren çizgiler
metali yoran hüzün
ve kalbime çöreklenen ağrının habisten iyi huya evrilmeye meyleden amansız ur’u


sen,


gamzende beliren gülüşün çukuruna gömerken yüzümü
dünlerin kapı arkasına astığım hüznün yüzünden düşen bin parça
şuurunu kaybediyordu mutluluğu her görüşünde


mutluluk işte


her görüş gününde yoklaması gibiydi
buna sebep olan her ne varsa hayatta
tek tek
saçından tırnağına
yoklama alırcasına





ah içime düşen kor
suya set çeken endişe





kırmızıyı yutan siyahi bir kördür kuyu
ve o kuyuya taş atan evham





oysa hüznün saçları uzamadan
kulak hizandan kesecektim
ellerime tutuşturduğun kırmızı makasla


..


hay Allah


aklıma ne geldi bak
aynı makasla kurdelası üzerinde hediyeler de vardı
benzeri olmayan törenler tertip edip
kesecektik el ele
her giz kapısının..açılışı niyetine





sen,
şehrin anahtarını verecektin sonra





ben,
fethettiğim şehrinin bahtiyar kumandanı


şarap mı,


o, sonraki hikayenin en ince detayı..