1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
1740
Okunma
NUR NEVA
Sen ki çınar gövdesi bir kadın;
Sen ki yoktan var eden toprak ana.
Düşmek üzereyken dizlerinin dibine,
ki dal senin,
uzayan kol senin,
ben ise her rüzgârda titreyen yaprak.
Verme beni,
bırakma asi rüzgârlara.
Hangi mevsimin rengine bürünsem,
sadece sessiz gecelerde soluklanan güneşe perde yapraklarım.
Tomurdan toprağa,
dalların Nurnevayla sarsa,
gök umudu;
kök güvenle beni sarsın.
Efkan ÖTGÜN
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz