BEN;
Terk edilmiş bir sokak çocuğuyum
Ne sevenim var, ne soranım.
Her gece sessizce ağlarım,
Sığındığım köprü altında.
Bir lokma ekmek için çalıştım yıllarca.
Ne bir gören oldu beni ne fark eden.
Yine de şükrettim Allah’a bulduğum her lokmada.
Umut nedir bilmem ben.
Hayal nedir ? Zenginlik nedir bilmem.
Gün ağarınca başlarım nasibimi aramaya.
Gezerim sokak sokak. Aç karnına.
Biliyor musun ? Alıştım artık açlığa.
Sokaklar besledi beni.
Seneler ise adam etti.
Her kış sığındığım mahzende,
Üzerimde sadece yırtık ceketim,
Bir de eski battaniyemle,
Dua ediyorum Allah’a ne olur kurtar diye.
Bu dünya ne adaletsizmiş böyle.
Hani iyi insanlar nerede ?
Sadece bir selam verin bana,
İstemem hiçbir zaman sizden para.
Ne bir dostum var ne arkadaşım.
Konuşacak kimsem yok.
Sonuçta ben de bir insanım.
Evet kirliyim ve pasaklıyım.
Evet, belki çöp karıştırdım.
Sizin kalbiniz kirlenmiş artık.
Su, sabun çıkarmaz bu lekeyi.
Neden diye sormadılar hiç bana.
Neden sokaktasın, neden çöp karıştırıyorsun.
Kimi açlıktan ölünmez diyor.
Kimi sadece iğrenip bakıyor.
Ne yapacaksın yokluğu bilmeyen konuşuyor.
Gündüz yerini geceye bıraktığında,
Işığım olan sönük sokak lambasının altında,
Bazen uyuyakalıyorum sessizce.
Uyandığımda çocuk sesleri.
Oynuyorlar, bağırıyorlar, eğleniyorlar.
Anne derken duydum birini.
Bir acı kapladı yüreğimi.
Yenik düştük doğuştan hayata.
Artık çıkmaya çalışsan da yok fayda.
Ben yine gidiyorum sokak lambasının altına.
Uyanır mıyım bilmiyorum yarına.
Belki kavuşurum sonsuzluğa.
Her gece olduğunda,
Kafamı kaldırım taşına koyup uyumadan önce dediğim gibi,
Yarın ola hayrola.
Çıkamasam da yarına.
Önemi yok belki ama benden size elveda.

Erdem SÖNMEZ