0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1418
Okunma
Zaman geçerken
Muammalı anılar esiyordu içimize doğru.
Yalnızlıklarla sertleşiyordu iklimler.
Vuslat kapısında bekleyen yürekleri
Yakıyordu içsel yangınlar.
Nemli zeminlerle bedenler irkilirken
Yollar uzayıp gidiyordu adsız diyarlara.
Titrek ellerde acının rengi
Bir serüven gibi dolaşıyordu.
Zaman geçerken
Karanlıklara kaplanan yürekler
Nefessiz kalmıştı.
Acı teneffüslerle hayata tutunurken
Yaşanan olgular
Küçücük bir evladın ellerinde yeşeriyordu.
Hey gidi zaman hey.
Yine sabah oldu
Boğazlara ekmek eli değmedi.
Yutkunamadı yetimler.
Gözler aç
Yürekler perişandı.
Demem o ki
Hayat çaresizken insanoğlu zalimdi.
Mehmet Öksüz
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
