Kanatlarım kırılalı çok oldu, yeniden uçmayı hayal bile edecek
gücüm tükenince. Çekildiğim kabuğuma burdan bakıyorum dünyaya.
Çok şey kaçırdığımı sanmıyorum, duymadığım fazladan üç beş
yalandan başka. Tuttum dilimin ucundakileri, yuttum söylemek

istediklerimi, sustum anlatmak istediklerimi. Yalnızdım, diğer elimi
tutacak sadece diğer elimdi. Ve yanımda yürüyen bir tek kendi gölgemdi.
Üzüldüm belki ama olsun en azından acıda olsa bir şeyler gerçekti.
Çekildim bir kenara, bir dünya kurdum bir başıma. Belki yalnızım ama

en azından tebessümlerine güvenip yola çıktığım insanlar yok yanımda.
Unutmak istediklerim var yaşadıklarım, yaşamamış olmak istediğim geride bıraktıklarım.
Ne kadar da acı, çok sevdiklerimin olmaması. Başımı alıp gidesim var uzaklara.
Bir merhaba diyecek kadar bile beni tanımayan insanların arasına. Hem öyle
toplamadan ne valiz ne çanta, zaten yanıma almak istediklerim değil
bırakmak istediklerim var arkamda...