İNSANLIK

Sen, karanlığı üstüne çekmiş insan,
söyle; korkun ne aydınlıktan?
Bu neyin tedirginliği?
Neden ürperiyorsun güneşten?
Hangi aydınlık,
hangi kabusun korkusu sinmiş içine?

Düşte umut,
düşte aydınlık varken,
ne bu serzeniş?
Neden isyanda akınlar?
Hangi arayışta insanlık.

Yerde ve gökte,
denizin çığlıklarını duydukça martılar,
katre katre öptükçe dudaklarından ecel,
kaskatı kesilişin neden?
Kaç ölüm tasarladın?
Kaç ölümle seviştin?
Kâinat aydınlıksa,
karanlık neyin nesi?

Belli ki yorulmuşsun kendini denemekten;
öfke,
kin,
hınca hınç karanlık evirmekten.

Öyle ki intikam sana
hep tatlıydı sevmekten.

İkiye bölünsen,
bir yanın nefret,
dik yarın sevgi;
irade,
seçim
ve tercih senin.

Hele bir aydınlığa görünsen,
ne deniz dalga dalga çığlıklar atacak,
ne de martılar avaz avaz susacak.

Belki de insanlık layığını bulacak.

Efkan ÖTGÜN