Fakirdi fukaraydı
garipti garibandı
kimsesiz yalnızdı

emeğini yer içer
kimseden ummazdı
sigortasız çalıştı onca yıl

kendi gibi bi’fakirle evlendi
iki de bebeleri oldu

sonra bir kaza
kesildi elden ayaktan
hanımı terk etti önce
çoluk çocuk gittiler

akrabası bilmez adresini
dostu arkadaşı da olmadı

askerden bir hemşerisi vardı
oda ilk para işinde tokatladı

kimseye hatta
kendine bile güvenemez olmuştu

uçan balon satan bir komşusu vardı
yaz günü rüzgâr gülü de satardı

ondan aldığı balonları satmaya başladı
çocuk parklarında bakar bakar ağlardı
içine akardı tüm derdi hasreti

günde bir öğün yese dua ederdi

bir pazar sabahı büyük parka vardı
her zamankinden fazla balon almış
iki sattıysa bir hediye etti

akşama karnı doyar mıydı bilinmez
sıkıldı bi’ara daraldı göğsü sıkıştı
vurdu sırtını banka oturdu
kaldı öyle kolu düştü

sonra bir vaveyla koptu parkta
çocuklar alkış tuttu uçan balonlara

kimse görmedi omzuna düşen başını
"yalan dünya işte" dediği duyulmadı

adını bilende kalmadı garibin
fakirin yoksulun garibanın
derdini kim duysun bilsin!

5 Haziran 2017
İstanbul