Sen...
Yanımda yokken
Deryanın dalgaları içindeyken
Issız gecelerde
fırtınaya göğüs gereken
Sırılsıklam bir bedenin,
hasret çeken bir yüreğin

Benim en kuytu
yalnızlığımda sevincim,
neşem, ümidim olmuştun
Serkeş bir yaşantının içindeyken,
hayata bigane kalırken,
elimden tutan, gözlerime bakan
ve beni en iyin anlayandın

Şimdi
Çok uzaklardayım
Sere serpe
düşüncelerin kucağındayım
Kimin, neredeyim,
bin bir sual içinde
barındıran boranlayım
İçimde yaşattığım ölüme
bu kadar mı yabancıyım,

Niçin hala
zanna tutunmaktayım
Ah cehaletin
cür’eti, nefsin asabiyeti,
içgüdüler hesabı,
ben hangi vakitten sonra
hak ve hakikat yolundayım

Uçup...
Giden zamana ibretle bak
Hilkat ve aidiyetin vaktine ilim,
irfanla, sabır ve azimle ak
Zihninde, yüreğinde ne kadar zan,
asabiyet, heva kalmışsa at

Yanılgıların,
avuntuların, bahane
adına tutundukların zafiyettir
bırak,haydi şimdi atiye
umutla bak, hak ve hakikate
nail olmaktır akıl için iştiyak

Keşke...
Şimdi yanımda olsaydın
Beni hiç yalnız
ve çaresiz bırakmasaydın
Bana bakarken acıyan
nazarlardan kurtarsaydın
Beni böyle
yalnızlığın ıslak gecelerinde
açıkta bırakmasaydın

Razıydım
Çileye, cefaya, vefaya
Kıt kanat içinde yaşamaya
ve fakat razı değildim
Böyle yapayalnız kalmaya,
korkular ve
endişeler içinde kalmaya

Ben
razıydım bir ömür
gözlerimden yaş aksa da,
şikayet etmeden yaşamaya

Bak
Şimdi ne haldeyim
İnce hastalığın esaretinde
inleyen biçareyim
Sukut ederim, sabrı seçerim,
muhannete
muhtaç olmaktan beriyim

Bana
şifa olacak, deva
sunacak huzurdur,
sürurdur, umuttur bilirim
ama ben artık
sensiz yaşamayı neyleyim

Mustafa Cilasun