dilimde
yarım kalmış masallar
zaman eski
zaman,
’ tükeneceğiz’ diyen bir şarkının hüznünde
incelen bir ney sesi



ellerim kül
kalp kırık
kalem küs
her virgül
gül koyuyor sensizliğin sonuna
her virgül
kıvrılıp
uyuyor sonsuzluğunda



oysa
hiç büyümemeye yemin etmiştik
küçük ağızlarımıza aldırmadan
süt kokulu hayalleri emdiğimiz zamanlarda



aynalara adını fısıldadığımda
mutluluğun resmini görürdüm karşımda
mutluluk adındı
adındaki iki heceye sığacak kadar inanılmazdı



sen inandıkça
söylediğim her masal
gözlerinde büyüyor
büyü olup yansıyordu gözlerime



çocuktuk,
ama çocuk olacak yaşta değildik
eğildik gerçeklere


çekip gittik


dilimde eskiden kalma masallar
içim.. çocuk
ellerim kül
ellerim soğuk
ellerim el olamayacak kadar el olmuş ellere



zaman desen
sorma
’hasretinle yanan’ bir şarkının rüzgarında
geçmişe yol alan bir ney şimdi


aldırma..