Dün akşam bir şiir öldü diyordu
Şiirler de ölür, şair isterse
Kalemim matemi hep giyiyordu
Bir sevdada her şey, giderse terse
Şiirler de ölür, şair isterse

Hiç sönmez yürekte, harlanır közü
Yârdan başkasını, görür mü gözü
Kalemden kan damlar, acıtır sözü
Şu katık yaptığı, herse bak herse
Şiirler de ölür, şair isterse

Dört mevsim yaşanan, çiledir çile
Güzel söz gelir mi, lâl olan dile
Hazan mevsimini, beklemez bile
Şu şair dediğin, er oğlu erse
Şiirler de ölür, şair isterse

Sözler diken olur, gönüle batar
Her bakış altında, bir gerçek yatar
Mutluluk ve huzur, gözünde tüter
N’olurdu o canan, bir ümit verse
Şiirler de ölür, şair isterse

Sanmayın yürekler, acıyı sezmez
Güzel güzelliğe, methiye dizmez
İyiye, sevgiye, tek bir söz yazmaz
Neler olur neler, göğsünü gerse
Şiirler de ölür, şair isterse

Öyle şeyler yazar, eser kavurur
Bütün sözcükleri, alır savurur
Kalp ile sevgiden, aşktan dem vurur
Kötülük taç olmaz, sevilen görse
Şiirler de ölür, şair isterse

Şiirler ölmesin, şiir yaşasın
Bütün yürekleri, sarsın kuşasın
Lüzumsuz engeli, çabuk aşasın
O yârin de sana, bırak git derse
Şiirler de ölür, şair isterse

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ