Hayatıma kasten giren yalnızlık cirit atıyor şimdi
saçlarımın suça teşvik eden kıvrımlarında ve dibe
vuruyor gözlerimin kıyısında ölmeye meyilliymiş
gibi oysa kendi zincirine bile hükmedemeyen nefesini

bile soluyamıyorum benliğimde bu yüzden eskisi gibi
değilim artık biraz yılgınlık biraz kırgınlık biraz da yorgunluk
olunca umarsızlık diz boyu oldu kendime bile bakmaz oldum
olur biter geçer gider diyorum herşeye gözü kapalı yutkundugum

şeylerde oluyor illaki canımı yaksada olup bitmeyen geçip gitmeyen
şeyler her ne kadar zor olsada zamanla onada alışıyor insan uyku
konusunada çok takılmıyorum artık uyuyunca geçmeyen şeylerin
olduğunu anladığımdan bu yana ne gelmeyen geceye isyan ediyorum
ne de olmayan bir sabaha çünkü adına ’Hayat’ dediğim geçmişime
dönüp baktığımda bu halde olmama tek sebep diyorum...