![]() DÜŞ TÜ ''23 NİSAN''
DÜŞ TÜ “23 NİSAN”
Oyuncak bebeğim olmadı benim Cevabını isterim kırık sol yanım Hayat acımasız acıyor canım Merhemler yerine acılar düştü Ne annem var benim ne de bir babam Sokak evim olmuş yaşamak çabam Üstümde eskimiş yamalı abam Fakirlik palanı üstüme düştü Karnım hiç doymadı aç sefil kaldım Çöplerden topladım yerlerden aldım Çok zorda kalınca mecburen çaldım Bir anda aklıma helallik düştü Görünce neşeli mutlu yüzleri Gizlice izlerdim gülen gözleri Yüzümde kederin derin izleri Yaşamın tüm yükü üstüme düştü Minicik ellerim üşürdü kışta Isınmanın derdine düştüm bu yaşta Köprüler altında yatarım taşta Yastığa baş koymak inan ki düştü Yaz gelince her yer çiçek açıyor Çocukların neşesi huzur saçıyor Görmediniz beni tadım kaçıyor Güzeli yaşamak sanki bir düştü Okulu bilmedim kalem tutmadım Tebeşir tozunu ben hiç yutmadım Zil çalınca koşup derse gitmedim Yazmayı öğrenmek bende bir düştü Karşına çıkınca her an söverdin Beş kuruş vererek baştan savardın Anlasan dinlesen elbet severdin Kırıldı kanadım sevilmek düştü Ben istemez miydim sıcak yuvayı Anne baba etseydi bana duayı Bana sahip çıkan toprak anayı Evim diye bilmek sıcacık düştü |
Kalemin susmasın
____________________________Selamlar