Kuru bir papatya gibiyim şimdilerde
Kolu kanadı kırık kuşların acılarını dinler gibiyim
Rüzgarın çığlıkları içimi acıtıyor artık
Hiç bir şiir ve hiç bir şehir kapatmıyor yaramı.

Bulutlar bu gece bize ağlıyor
Ve zaman öylesine yalnız ki beni boğuyor
Şarkılar ağır yaralı bu gece
Ama sen yoksun yine yalnızlığım ağlıyor.

Var olan her yanım yok artık
Ve kokun alev tanesi gibi yakıyor içimin içini
Hadi bin parçaya bölme bu kadar beni
Ve yakma zamansız düşlerimi.

Dipsiz boşluklara savurma hayallerimi
Hadi kefenim ol sar beni ılık nefesinle
Sana geldim her şeyimi bırakarak
Ve seni sana emanet ederek geldim.

Bağışla beni korkum seni kaybetmek değil
Korkum bıçak sırtı yaralarım da ağlamak
Bağışla beni korkum gözlerinde yok olmak
Korkum yokluğunun esirinde boğulmak.

Bağışla beni acı kahvem
Üzüm çekirdeğim sende var olmaya geldim
Yok olduğum her yanımı
Senin yüreğinde bulmaya geldim.

Elimde aşkın son bir sıkımlık hali var
Hangi yerinden tutsam yaralarım kan ağlar
Ben benden bile bıkmışken
Sevme beni sevdiğim sende yanarsın aniden.

Ufuk GÜNEY