en yakın dost sandığım yalnızlığım
asarken bir ağacın dalına
gülüşlerimi
sarkar dudaklarımdan
sensizliğe demlenen sol yanımın iniltileri

yağmur kokusunu sarar avuçlarım
çekerim yüreğimin dehlizlerine
ruhumu demlemeye bırakırım
nasılsa beklemekteyim
bu hayat koridorunda

kahrı çekilesi o kadar şey varki
hangisine kanat gereyim
hangisini silkeleyeyim
kalbimin cidarından

yutkunduğum düşler
kör bakarken bana
ahraz çocukluğum yansır
sahi,
neydi?
çocukluğumu ahraz eden
kıymasalardı masum çocukluğuma

öksüzlüğün pençesi vurmasaydı
her seferinde horlamasaydı
bana verilen ömrün güzelliklerini
bedbin mevsimler
çalmasaydı benliğimi


Sabahat ÇelİK


Dost kalemden
,öyle bakakaldım acılar düşüyordu mavi rengimde
,oysa pembe düşlerim sokağında cocuk gülüşlerim vardı
,reng renk al o lan yanaığımda öpülmemis ruhumda
,birden canlanıyordu bir isim bir duygu birikimi
,önce saçlarım acıyordu nazikce sonra gözümün rengi
,hangi dünya anlardıki beni ben baska ruhlarda hayat baska alemdi
,ölen bir bedendi bu aşk baska ruhlar salmanında uymuyordu baska sevgiler
,aslında hepsi aynı aynı geceyi aydınlatıyordu ama ben hep aynı yangını arıyordum
,bir sabah ölüyordum kalkamadan birde gece ruhum uyumuyordu erkenden
,zaman dakkaları düşüyordu ben hep onu arıyordum cıplak ayak ve masum sevgimle
,yol yol derim hayat ince bir buz insanlar dertli yüzleri acı taplosu
,pes etmedim icimdeki cocuk hep devam et dedi
,nasıl bıraka bilirdimki bir kere dağıtmıştı icimi
,gözümden cok düşürdüm ağırlığını ama bir türlü öldüremedim icimdeki gülüşlerini
,simdi yalnız ve mutluyum oda benim gibi huzurlu ve güzel
,ne yapalım bir taraf hep fazla sever...

Osman Yalnız Arıkan bu anlamlı dizeler için teşekkür ederim.