Hiç sordun mu kendine
Keşkeleriyle yaşarken hayatı
Ardına bıraktığın pişmanlığının
Peşine düştün mü hakkın arayıp
Bir sürü nedenlerin varken
Yoksa yitikliğini mi seçtin
Apaçık meydanda iken çektiklerin
Başı sonu belli değilken çilelerin
Dert yumağı sararsın boşu boşuna


Korkaklığın nereye kadar söyle !
Geri kalan hayatı heba ederken
Lâl olan dillerin konuşmaz iken
Suskunluğa saklanır köşe bucak
Gölgene bile söz geçiremezken
Kalbin göğüs cebinde madur kalır
Hiç merak edip yoklamazken ellerin
Yoksa ömür boyu mahkum etmek mi niyetin
Çırpındığını görmeden boşu boşuna


Şimdi geç kalmışlığın neye yarar
Kara bulutlar etrafını kaplarken
Umut ışıkların sızar mı sandın
Ferleri zerre kadar ufaldıkça
Kum tanelerine dönüşür ümitler
Yarınlarından medet beklesede
Hangi pişmanlığı geri getirir
Avuçlarından sıyrılırken boşu boşuna


Sevip sevilmeyi bile öğrenemedin daha
Sevdanın anlamı ağır geldi kulağına
Yalnızlık tek dostun oldu sonunda
Sırdaş bildiğin dört duvar arasında
Yıldızların yok iken gecenin karasında
Gündüzlerin ise, buğulu can arkasında
Sesin soluğun çıkmazken nefesinden
Ecel bekler durursun boşu boşuna



Nesrin Önem
23. 03. 2017
Tekirdağ