O yılda kıştan sonra yine gelmişti bahar,
Henüz doğa yeşil değildi, ama yoktu yerde kar,

Kimi mart ayı dert ayı diyorken,
Yaşlı kadın kendisine diyordu ki; boş ver sen,

Gökte güneş yer yüzüne bakıp ta gülümserken,
Kışın bittiğini söylemek için belki de vakit erken,

Lakin yaşlı kadın artık kışın bittiğine emindi,
Koyununu kuzusunu gezdirmek için büyük vadiye indi,

Ağzında eskiye dönük anlaşılmaz şarkılar,
Ufacık gözlerinde, buruşuk yüzünde büyük neşe var,

Birden hatırlar bir sene önce o günü,
Canlandırır aklında geçmişte kalan dünü,

Yine koyununu kuzusunu otlatırken aynı yerde,
En sevdiği alaca kuzusu düşüp te boğulmuştur derede,

Ama o zaman hava serin ve hafif yağışlıdır,
Şimdi ise günlük güneşlik geçiyor der, birkaç haftadır,

Yaşlı kadın gökyüzüne birazcık bakar,
Ve ardından çirkin bir kahkaha atar,

Mart ayına küfürler yağdırmaya başlar,
Bir taraftan sağı solu durmadan taşlar,

Mart önceleri aldırmasa da bu delirmiş karıya,
Biraz zaman geçince, öfkesi girer araya,

Gider bir bir aralık, ocak ve şubatın kapısına,
Her aydan ödünç bir gün alır eski zamanların hatırına,

Yaşlı kadın hala marta küfürler yağdırırken,
Geçen yıl ölen alaca kuzusuna üzülürken,

Birden kapanır hava kapkara bulutlarla,
Usul usul evine yol alır kuzu ve koyunlarla,

Gökte yıldırımlar şimşekler çakmaya başlar,
Ve tabi ki o bardaktan boşanırcasına yağan yağmurlar,

Birden koca vadiyi sel alır gürleyerek akar,
Yaşlı kadın üzerine gelen sele bakarak kaçar,

Ortalık bir anda kış kıyamet olmuştur,
Yaşlı kadın devasa selden kaçmaktan yorulmuştur,

Mart yaşlı kadını sürükler selde gözünün yaşına bakmaz,
Geriye ne koyun ne de kuzu hiçbir şey kalmaz,

Yaşlı kadın sele kapılır, ağlayıp ta inleyerek,
Geleceğe ibret olur, boz bulanık sularda boğulup ta ölerek,

……

Mart üç kara kış gününü birkaç dakikaya sığdırmıştı,
Öfkesinin zararını kendinden üç güneşli gün kopunca anlamıştı.